Muzeum Narodowe – Plac Solidarności 1.

Centrum Dialogu „Przełomy” w Szczecinie to ekspozycja, która przeprowadza przez kluczowe meandry współczesnej historii: od II wojny światowej aż po zmierzch PRL-u. Wystawa została przemyślana w sposób niezwykle przejrzysty. Chronologiczny układ ułatwia śledzenie procesów historycznych i pozwala płynnie przyswajać wiedzę krok po kroku. Dzieje Szczecina nie są przedstawione w izolacji. Ukazano je na tle wydarzeń ogólnokrajowych oraz geopolitycznych przemian w Europie i na świecie.

Centrum Dialogu Przełomy- od momentu powstania chciałem odwiedzić to miejsce i dzisiaj nastąpił ten moment. Jestem zachwycony stałą wystawą na temat historii Szczecina. Obiekt jest przepięknie zaprojektowany i służy wszystkim. Odwiedzający starsi i młodsi dowiedzą się o historii naszego pięknego miasta a i najmłodsi podczas zimy i pokrywy śnieżnej korzystają z "dachu" zjeżdzając na sankach😁

Super, super, super. Byliśmy z trójką dzieci 9, 6 i 3lata i każdy znalazł coś dla siebie. Nasze dzieci akurat były najbardziej zachwycone wszelkimi wodnymi atrakcjami lub czymś interaktywnym. Wiele rzeczy zatrzymało nawet nas, dorosłych. Byliśmy w weekend, wyjątkowo nie było dużo ludzi więc super.

Zdecydowanie polecam każdemu, kto jest zainteresowany historią Szczecina. Wiele fotografii miasta i ciekawych informacji. Bardzo podoba mi się sposób przedstawiania fotografii. Otoczenie jest przyciemnione, a fotografia podświetlona. Pozwala to lepiej dostrzec szczegóły i ładnie się prezentuje.

Ważne muzeum, tylko trzeba być przygotowanym merotyrycznie, historycznie. 40 + to limit wieku, w innym razie bez wiedzy szkoda. Nam się podobało , ale my jesteśmy 40+ więc wiemy jak to było.

nie licząc słabo oznaczonego wejścia - obeszłam 3 z 4 boków kwadratu - szczerze warte obejrzenia... historia miasta i przemian przedstawiona jest w sposób przejrzysty i ciekawy.

Jedno z ciekawszych muzeów Szczecina. Warte odwiedzenia. W budynku kawiarnia z kultową kanapką ze sledziem. Pychota. Warto wstapić.

Miejsce które trzeba koniecznie odpowiedzieć, mnie pamiętającego czas Solidarności i stan wojenny przypomina czasy radosne i smutne - odkryciem dla mnie były opisy i fotografie z grudnia 1970 który na pewno kojarzy się z Gdańskiem a podobne tragiczne wydarzenia, protesty i zabici byli równie w Szczecinie 😮😪 Niestety dyrekcja Muzeum musi otrzymać naganę za stan toalet - i te w podziemiu i na poziomie terenu wołają o pomstę do nieba - nowy obiekt ale zamiast osób pilnujących eksponaty, osób które ewidentnie się nudzą - potrzebne proste umycie i sprzątnięcie toalet bo nawet zapach ich z daleka odrzuca 😮🥺

Chciałem to miejsce zobaczyć od wielu lat gdyż znam dokładnie problematykę, moja córka również. Niestety Muzeum samo w sobie to nic specjalnego, całą wystawę można by zmieścić w jednym - max dwóch pomieszczeniach. Wystawa jest sztucznie rozciągnięta a braki eksponatów wypełniają kopie i przedruki. Dokładnie tak samo jak na wystawie w Zamku Książąt Pomorskich. Najgorszy jednak był klimat który tworzy obrażona pani na bramce oraz szpicle podążający za nami krok w krok. Muzeum piętnujące totalitarne ustroje socjalistyczne (narodu niemieckiego jak i sowiecki) samo wygląda jak centrum inwigilacji. Kamery nachalnie skierowane człowiekowi w twarz oraz szpicel za każdym rogiem wyglądający co rusz czy aby nie robimy czegoś nielegalnego, lub śledzący każdy nasz krok… To nie jest żadna wolność. Do wolności stąd jeszcze daleka droga. Niczym Polacy którzy po obaleniu komuny wybrali komunistę na prezydenta i socjalistów do parlamentu, mamy wrażenie że to muzeum MO, UB oraz Gestapo, jest prowadzone właśnie przez emerytowanych milicjantów, jest to przerażające... Taka analogia nie powinna się nasuwać po wizycie w takim miejscu, a jednak, lokalizacja pomiędzy komendą UB i MO a siedzibą ABW wydaje się nie przypadkowa. Czy prowadzący nie znają definicji słowa wolność? Czy może stęsknili się za “permanentną inwigilacją” będącą codziennością w komunistycznym PRL?Myślę że jest tu dużo miejsca na poprawki. Zwłaszcza ideologiczne. Ogólnie rzecz biorąc spodziewałem się czegoś kompletnie innego po tym miejscu, jak widzę jednak twórcy musieli albo iść na daleko idące kompromisy, albo sami są dziećmi nomenklatury minionego ustroju. Bankowo nie jest to miejsce w którym człowiek czuje się wolny, a miałem nadzieję że to właśnie było tutaj celem. To bardziej dokumentacja tego co było ale z perspektywy “tych u steru”, nie samej szczerej opozycji. A szkoda.

Muzeum zapowiada się obiecująco ze względu na proponowaną tematykę, niestety błędy np. w datach faktów historycznych (26.06.1956 zamiast 28.06. odnośnie "poznańskich wydarzeń czerwca") oraz powierzchowność odbierają powagę i doniosłość wydarzeń przełomowych z historii współczesnej naszego kraju. Największym minusem jest jednak obsługa i sposób traktowania gości muzeum w przymuzealnej kawiarni przez ich właścicieli i personel: oskarżanie gości o przywłaszczanie i chowanie po torbach jedzenienia, żądnie za wszystko zapłaty w sposób obcesowy i napastliwy, jakby goście chcieli oszukać i nie zapłacić; zwracanie uwagi o wszystko krzykiem z napastliwością. Nie przystoi to do takiego miejsca.