Muzeum Narodowe – Księcia Mściwoja II 8.

Muzeum Narodowe w Szczecinie, Muzeum Historii Szczecina, muzeum wielodziałowe, gromadzące zbiory archeologii, sztuki dawnej i współczesnej, historyczne, numizmatyczne, nautyczne, etnograficzne. Utworzone zostało 1 sierpnia 1945 roku jako polskie Muzeum Miejskie w Szczecinie. Założycielem i organizatorem placówki był przybyły z Poznania Lech Krzekotowski, a jego działania wspierał pionier szczecińskiego muzealnictwa – Kazimierz Haska. Muzeum przejęło pozostałości zbiorów Stadtmuseum na Hakenterrasse (dziś Wały Chrobrego) i Pommersches Landesmuseum – dawniej Pałac Sejmu Stanów, przy ul. Staromłyńskiej 27, gdzie mieści się Muzeum Tradycji Regionalnych. Rozpoczęło także kolekcjonowanie polskiej sztuki współczesnej. W kolejnych latach zwiększało swoje zbiory najpierw dzięki depozytom z innych muzeów polskich, potem tworząc stopniowo kolekcje własne. Jednocześnie utraciło część zbiorów poniemieckich na rzecz innych muzeów warszawskich (szczególnie etnograficznych). Kopia posągu Bartolomeo Colleoniego z Wenecji, pochodząca z kolekcji Heinricha Dohrna (przez lata stojąca na dziedzińcu warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych), oraz marmurowa kopia posągu Mojżesza Michała Anioła (tamże), były „darem” Szczecina dla stolicy, wziętym ze szczecińskiego muzeum. Jesienią 1947 roku muzeum zyskało status placówki okręgowej i jako Muzeum Pomorza Zachodniego sprawowało opiekę merytoryczną nad muzeami zachodniopomorskimi. W roku 1970 w uznaniu ponadregionalnej wartości zbiorów zostało podniesione do rangi Muzeum Narodowego. W latach 70. Muzeum Narodowe w Szczecinie wzbogaciło się o dalsze dwa gmachy: Ratusz Staromiejski, w którym utworzono Muzeum Historii Szczecina oraz lewe skrzydło budynku dawnej komendantury garnizonu twierdzy szczecińskiej, w którym dzisiaj mieści się Muzeum Sztuki Współczesnej. Siedzibą Muzeum Historii Szczecina jest gotycki Ratusz Staromiejski na Podzamczu, usytuowany w centrum najstarszej części miasta – pomiędzy Rynkiem Siennym i Rynkiem Nowym. Budynek, którego początki sięgają połowy XIII wieku, uzyskał gotycką formę z podcieniem i efektownymi szczytami oraz okazałą piwnicą z pięknymi sklepieniami gwiaździstymi na przełomie XIV i XV stulecia dzięki przebudowie przypisywanej Heinrichowi Brunsbergowi. Po zrujnowaniu podczas ostrzeliwania miasta w okresie szwedzkim, przebudowano go w początku XVIII wieku w stylu barokowym, nadając skromny wygląd z wolutową dekoracją szczytów. Do 1879 roku służył jako siedziba władz miejskich. Podczas drugiej wojny światowej ratusz podzielił los zabudowy Starego Miasta i ponownie legł w gruzach. W ramach powojennej sanacji starówki jako jeden z nielicznych obiektów zabytkowych został przeznaczony do odbudowy. Podczas rewaloryzacji obiektu odsłonięto gotyckie elewacje i uzupełniono bogaty, barwny detal ceglanej dekoracji fasad, w nowoczesnej formie, sugerując dawny charakter zwieńczenia szczytu północnego i pozostawiając barokowe formy w elewacji południowej i portalu głównym. Odbudowę zakończono w 1975roku , przekazując ratusz na siedzibę oddziału miejskiego Muzeum Narodowego w Szczecinie. W efektownych wnętrzach ratusza można oglądać wystawy poświęcone historii i kulturze Szczecina od czasów najdawniejszych – ilustrowanych zabytkami archeologicznymi – poprzez czasy książęce, okres szwedzki, pruski i niemiecki, aż po polski okres powojenny z bliskimi nam latami końca XX wieku. Przed wejściem do muzeum umieszczono nowoczesną rzeźbę Wielki łuk (1991), urodzonego w Szczecinie Bernharda Heiligera (1915–1995), jednego z czołowych niemieckich rzeźbiarzy okresu powojennego (depozyt Fundacji Bernharda Heiligera z Berlina).

Ratusz został wzniesiony na potrzeby władz miasta już w XV wieku. Funkcję tę budynek pełnił do lat 70 XIX wieku. W czasie II wojny światowej został zniszczony. Odbudowano go dopiero w latach 70 XX wieku na potrzeby Muzeum Narodowego w Szczecinie. Mieści się tu ekspozycja związana z historią Szczecina. W pięknych wnętrzach ratusza oglądać można wystawy poświęcone historii i kulturze Szczecina od czasów najdawniejszych przez czasy książęce, okres szwedzki, pruski i niemiecki, aż po polski okres powojenny. Dopełnieniem wizyty w tym miejscu jest zwiedzenie Centrum Dialogu Przełomy dlatego polecam bilet łączony, do wykorzystania w tym samym dniu w obu miejscach.

Muzeum Historii Szczecina to niezwykle bogata podróż przez czas – od pradziejów po współczesność. To historia zamknięta w pięknie odrestaurowanym ratuszu, który sam w sobie wart jest odwiedzin. Godzina spędzona tutaj pokazuje, jak wiele może opowiedzieć historia, nawet podczas krótkich odwiedzin w kilku kondygnacjach tego wyjątkowego miejsca.

Bardzo dobrze zorganizowane muzeum z ciekawą, zróżnicowaną ekspozycją. Polecam śledzić wystawy czasowe bo naprawdę można trafić na perełki. Duży plus również za darmowa szatnie wraz z szafkami na kłódki. Zabytki opisane ciekawie, z dużą ilością elementów interaktywnych co ubogaca zwiedzanie. Zdecydowanie polecam.

Bardzo ciekawe muzeum. Najmilej zapamietam Panią ( niestety nie znam imienia) ktora z ogromną pasją opowiadala o mapie Pomorza. Bylo bardzo ciekawie. Sam budynek tez jest piekny i wnetrze robi wrazenie.

Akurat bardzo źle trafiłem, wracając znad morze, chciałem zwiedzić, ale pech, 16 maja była noc muzeów do 2.00 w nocy, więc 17 maja było zamknięte, z zewnątrz fajna budowla, napewno wrócę kiedyś.

Muzeum historii Szczecina. Bardzo miło byliśmy zaskoczeni po wcześniejszej wizycie w Zamku. Zdecydowanie ciekawiej i bardzo miła uśmiechnięta obsługa. Polecamy.

Muzeum z dobrym klimatem starego wnetrza, warto wpaść. Wystarczy 30 minut. Eksponaty przeciętne (za to odejmuję 1 gwiazdkę) - najciekawsza: wyjątkowa stara mapa Pomorza autorstwa Lubinusa (wielka historia- zapytaj obsługę, koniecznie się zapoznaj!) oraz - szczególne odkrycie - specyficzny, niezwykły, niewielki średniowieczny obraz Ostatniej Wieczerzy ( choś żle eksponowany, odbija światło, niedoróbka ekspozycyjna!) Spójrz na zdjęcie, jakiż to ciekawy obraz! Bardzo miła obsługa. Moją uwagę zwróciła (choć nas to bezpośrednio nie dotyczyło) doskonala edukatorka oprowadzająca dzieci . Przysłuchiwałem się: mówiła jezykiem zrozumialym, ciekawie, dzieciaki ( 6+ w jednej grupie i ok 10+ w następnej) słuchały z wielką uwagą. Gratulację dla tej wspanialej Pani ( zdaje się, ze to pani Kustosz). Jeśli wybierzesz się z dziećmi spróbuj skorzystacć

Wo końcu jakieś muzeum w którym można się czegoś dowiedzieć o historii Szczecina. Szkoda, że najdawniejsze czasy zostały skrótowo tylko przedstawione w jednej sali, a reszta odwoływała się już do XX wieku i może jeszcze XIXw. Mimo tego i tak całkiem fajne muzeum, przydałaby się może w nim jakaś skrótowa historia samego budynku ratusza, gdyż budynek wygląda ciekawie, a niewiele o nim nadal wiem pomimo wizyty. Czas zwiedzania to około godzinka, jest też trochę pamiątek do kupienia, cena dobra, coś około 20zł - adekwatna, zwłaszcza porównując do Zamku. Polecam.

Fajne miejsce, ale sporo do poprawy... Im wyżej tym ciekawiej, ostatnie piętro najciekawsze. Mało nowoczesna aranżacja wystawy, brak multimedialnych elementów, dość "archaiczna" aranżacja wystawy. Brak broszurek w języku polskim dotyczących wystawy, tylko opcja anglo- i niemiecko-języczna. Dlaczego? Kiepskie oświetlenie, zwłaszcza obrazów i eksponatów wiszących na ścianach. Światło pada bezpośrednio na obraz, przez co zupełnie go nie widać, trzeba się nachylić pod odpowiednim kątem, dopiero wtedy można obejrzeć obraz. Do tego w ciągu słonecznego dnia światło wpadające do sal przez okna również przeszkadza w dokładniejszym oglądaniu eksponatów i gablot znajdujących się bezpośrednio przy oknach. Dziwne, że osobom dbającym o aranżację wnętrza muzeum to nie przeszkadza. Mi w odbiorze bardzo. Do tego niekompletne opisy eksponatów, albo eksponat i jego opis znajdujący się nie tuż obok, a zupełnie w innym miejscu sali, niektóre opisy uszkodzone lub nieczytelne. Brakowało mi także charakterystyki jednego z malarzy, którego obrazy wisiały w jednej z sal. O jednym z malarzy umieszczano krótki opis, a o drugim nie. Szkoda. Na plus lokalizacja muzeum i sam budynek, w którym się ono mieści. W środku natomiast nie czuć powiewu świeżości, zupełnie jakby czas się tutaj zatrzymał. Rozumiem, że to Oddział Historii, ale warto zmienić nieco koncepcję, aby wystawa zyskała na przystępności i nie była taka "drętwa", a przede wszystkim, aby była kompletna (eksponat + opis). Blado wypada na tle innych muzeów tego typu w innych polskich miastach.